Rowans Boxmeer

Expeditie 2011 Sigmaringen

2011-07-11T12:57:00.007+02:00

Zaterdag 30 juli vertrekken we naar Sigmaringen. We verblijven op kampeerterrein Donautal_Aisnau:

http://www.gruppenunterkuenfte.de/Zeltplatz-Donautal-Aisnau__i7206.html

Het is een schiereilandje in de Donau. Het ziet er zo uit:

Tijdens de expeditie zijn we te volgen. De actuele locatie wordt weergegeven in het minikaartje op deze pagina.

Expeditie Wiltz

2010-08-01T19:33:00.000+02:00

Zaterdag 17 juli 2010

Boxmeer, 9:50 – Ready for take-off… Daar gaan we dan! Op naar Luxemburg. Maar wat maakt de auto van Paul vreemde geluiden?! Even een belletje en wat sleutelen en dan toch maar weer door.

12:21 – De grens over! Direct een frietzak langs de weg. Oh, de Belgen…

13:30 – Over de Luxemburgse grens!

14:50 – Eindelijk op het kampterrein en God, wat is het mooi! Net een sprookje! Er liep ook echt een bruid bij het Château de Wiltz. Hebben ze dit in scène gezet? Zucht…

Na de boodschappen gedaan te hebben, gaan we terug naar het kampterrein. Dan moet er gekookt worden (de keuken is inmiddels gebouwd – goed werk!), maar het water koken gaat helaas niet zo snel. What to do… Misschien dan toch maar beginnen met het nagerecht? Nah… Na een uur staat er dan toch een heerlijk maal op tafel: pasta met boursin, champignon en spekreepjes.

We hebben ook kennisgemaakt met onze Duitse buren. Vriendelijke mensen (uit Hamm) die ons hun “Handfeger” even uitlenen en gulzig gebruik maken van de kraan.

’s Avonds een kampvuur en dan vroeg naar bed, want de volgende dag gaan de heren hiken.

Zondag 18 juli 2010

Vroeg uit de veren! … of toch niet? De heren versliepen zich en helaas waren er ook twee mannen ziek. De hike wordt verplaatst naar de volgende dag.

Dan maar naar de VVV om mountainbikes te huren. Ah, het is zondag… Tja, dan werkt er niemand bij de verhuur. Het meisje achter de balie raadt ons aan te gaan surfen in Lultzhausen. Op naar L’hausen dan maar. Zwemspullen pakken en los geht’s!

Eenmaal in Lulhuus kunnen we het “centre sportif” niet vinden (of misschien wel, maar dan was het gesloten), dus besluiten we te gaan zwemmen. Het is een warme dag, dus laten we de drukte op het strand als ‘gezellig’ bestempelen.

’s Avonds eten we een broodje hamburger met aardappels en salade. Lekker hoor. Daarna weer gezellig bij het kampvuur en dan toch echt vroeg naar bed, want de volgende dag moet er echt gehiked worden.

Maandag 18 juli 2010

De heren gaan vroeg op stap. Gelukkig kunnen wij, de achterblijvers, uitslapen en van die mogelijkheid maken we gretig gebruik. Als we dan eindelijk wakker zijn, komen we tot de ontdekking dat de eieren (voor de pannenkoeken) bij het ontbijt opgepeuzeld zijn. Jammer, maar ach, we moeten toch nog boodschappen doen. We gaan naar de VVV om te kijken hoe laat de bus vertrekt.

Ai, we hebben hem op twee minuten gemist en moeten nu dus 58 minuten wachten. TOP.
Uiteindelijk komen we dan toch aan bij Knauf, het winkelcentrum in Pommerloch. We gaan naar de H&M, eten een pizza, bekijken schoenen en doen daarna boodschappen. Met die zware boodschappentas lopen we de berg weer af.

Dan kan de avond beginnen. We bakken pannenkoeken en stoken kampvuur. Wat een leven…

Dinsdag 20 juli 2010

Uitslapeeeeen! Niemand die ons komt wekken dus we blijven liggen tot het ons zelf goed uitkomt. De laatste eieren worden gebakken en opgegeten en dan is het wachten op de bikkels.
Rond 12:00 komt Paul – huh, maar één auto? – terug naar het kampterrein. In zijn auto zitten Joep en Frank. Johan had op de weg naar huis een ontmoeting met een steen langs te kant van de weg en was genoodzaakt de ANWB te bellen. Pas 7 hele uren later vergezellen Johan en Norman ons weer op het kampterrein. De volgende dag, was afgesproken, mag er een nieuwe band opgehaald worden en zo geschiede.

In de tussentijd vermaakten wij ons op het kampterrein met spelkaarten en het opladen van de telefoon (en dat klinkt suffer dan het was, want het was hartstikke gezellig).
Na de terugkomst van het dynamische duo wordt de BBQ ontvlamd en bakken we flink wat vlees. Zeker een goede zaak. Uiteraard wordt de avond beëindigd met Weerwolven van Wakkerdam.

Woensdag 21 juli 2010

Mountainbike-time! In twee groepen verkennen we de omgeving op de fiets. Na de fietstocht doen we even boodschappen en vervolgens keren we terug naar het terrein.
Johan kan rond 17:00 zijn band gaan wisselen bij de garage, dus tot die tijd gaan we kaarten (en Weerwolven spelen, natuurlijk). Als de auto goed en wel terug is, willen we een kijkje gaan nemen bij een bierbrouwerij in België (ja, waar La Chouffe gebrouwen wordt). Hélas, we kunnen de brouwerij niet vinden, maar Houffalize kan ons wel een plek bieden om te eten.

Met een vette hap achter de kiezen keren we terug naar het kampterrein en een gezellige avond volgt. Het is WvW tot 00:00 want dan IS RANDY JARIIIIG! Jazeker, Randy wordt 18 in Luxemburg! En dat mag het kampterrein weten! In polonaise lopen we, al zingend, over het terrein. Er wordt geproost en gedronken, maar ook vroeg geslapen, want de volgende ochtend wacht ons bezoek… Dat weet alleen Randy niet!

Donderdag 22 juli 2010

Lang zal hij leven! Lang zal hij leven! Lang zal hij leven in de gloria! Randy weet niet wat hem overkomt als hij plots zijn familie achter hem hoort zingen. Jawel, de hele delegatie was overgekomen uit Nederland om tijdens Randy’s verjaardag bij ons te zijn. Mega gezellig! En wat hadden ze lekkere taart bij zich… Godzijdank is ook Judith van de partij.
Wederom wordt Weerwolven gespeeld, maar er moeten ook boodschappen gedaan worden want vandaag gaan we barbecueën.

Als de avond valt begint de leukste avond van het kamp: de Bonte Avond. Uiteraard hoort daar Aldi Open, Aldi Dicht bij. De samenvatting van deze aflevering vinden jullie als bijlage bij dit kampverslag. Een potje Weerwolven mag ook niet ontbreken.
Helaas verliet Judith ons deze avond al, want zij had de volgende dag boodschappen te doen met Susan.

Al met al was het een heel geslaagde avond en niet iedereen vond zijn bedje even vroeg.

Vrijdag 23 juli 2010

De dag van de trip naar Luxemburg – de stad, voor alle duidelijkheid. Randy’s familie verlaat ons in alle vroegte. Op die manier kunnen wij rond een uur of 11 in de trein richting Luxemburg zitten. De reis duurt niet al te lang (+/- 1 uur), dus we kunnen een dik dagdeel in de stad doorbrengen.

De afspraak is om 17:00 weer bij de gele M te verschijnen. Meer dan de helft van de groep is daar rond 15:30 al te vinden, omdat de grootte van de stad op het eerste gezicht toch tegenviel. Degenen die bij de Mac zitten, waren nog nooit eerder in Luxemburg geweest – hetgeen erin resulteert dat zij niet verder kwamen dan de grote brug (waarachter zich het grote centrum schuilhield). Helaas, maargoed.

Met nieuwe sigaren, sloffen sigaretten (want die zijn hier goedkoper), kleding en een regenbui op zak lopen we terug naar de trein, maar – SHIT! We zijn echt net 2 minuten te laat. In eerste instantie balen, natuurlijk, maar achteraf gezien geluk, want een Rowan (laten we vooral niemand aanwijzen) had zijn/haar pinpas bij de McDonald’s laten liggen… Godzijdank was de manager vriendelijk genoeg om na het tonen van de identiteitskaart de pas zonder veel heibel terug te geven. (Dank U.)

Met de trein van 18:50 gaan we terug naar Wiltz. Eenmaal daar zijn we enigszins onbesloten over wat te eten deze avond. Net als vorig jaar wordt het de laatste avond Chinees eten. Afin – op naar de Chinees dan maar. Deze Chinees wordt beheerd door Franse Chinezen (en geloof mij, communicatie met iemand die Frans spreekt met een CHINEES ACCENT is niet grappig) en van deze alleraardigste mensen krijgen we gratis drinken, kroepoek en een… tja, wat is het? Lycheedrank.

Gelukkig kunnen we wel lekker eten en die energie hebben we nodig, want de keuken moet nog half afgebroken worden en morgen zullen we in alle vroegte moeten vertrekken, willen we rond het middaguur thuis zijn… Welterusten!

Zaterdag 24 juli 2010

Hè bah, weer naar huis… En het was net zo leuk! En wat doen we in Godsnaam met die kratten? Gelukkig raken we twee van de drie kratten al vrij snel kwijt, maar van het derde kratje worden we niet verlost. 11:45 komen we dan eindelijk Boxmeer binnen rijden en bij scouting staat een heel legioen Welpen klaar om ons te ontvangen.

Welkom thuis!

Surprise, surprise

2009-03-23T20:07:00.013+01:00

Misschien een beetje laat (en vast ook een 'surprise'), maar hier alsnog de foto's die ik gemaakt heb tijdens ons kerstdiner.

JOTI 2008

2008-10-25T20:20:00.001+02:00

joti tweeduizendacht

De JOTI was wederom een onwaarschijnlijk fascinerend verschijnsel. Het wist, zoals ieder jaar, weer het wreedste in ieder naar boven te brengen. Zo bedacht een zieke geest om hamburgers met champignon bij het ontbijt te eten, en een andere zieke geest (of was het dezelfde?) om half zes ’s ochtends een boswandeling te maken.

Helaas kon ik om half 5 ’s middags pas aanwezig zijn, maar al direct werd ik aan het werk gezet door keukenbaas Paco. De komkommerlade was al vlug genoeg geplunderd en een pan vol komkommerplakjes werd het meest begeerde plekje van de keuken. Het zou echter nog een uur duren voor het eten dan ook daadwerkelijk op tafel verscheen, maar ogenschijnlijk hadden al veel scouts honger.
Natascha en ik voelden ons zeer gelukkig geprezen dat wij de uitverkorenen waren om de saté te pellen (ja, de Nederlandse taal is weer een begrip rijker) en Paco voelde zich geroepen om zich te ontfermen over de rijst. Na anderhalf uur in de keuken geploeterd te hebben, werden dan toch die zeurende magen van de hongerige scouts gevuld. Met een toetje na (wáárom lust niemand aardbei?) konden we de avond weer door. Vrij vlug na het avondeten vertrokken de verkenners (land en zee) naar het bos, met het grootste gedeelte van de leiding. Enkele Rowans en hun begeleiders bleven achter in het gebouw, gekluisterd aan de beeldschermen die her en der door het gebouw verspreid waren. Maar toch moest de afwas nog gedaan worden, en vanavond waren wij de pineut. En man, wat was dat een klus. Gadverdamme. Ik geloof niet dat ik ooit een viezere afwas gezien heb. Na 7 sopjes en 2 sponsjes volledig opgebruikt te hebben, was het werk weer gedaan en konden we weer terug naar de plek waar we eigenlijk voor kwamen: achter het computerscherm.
Langzamerhand kwamen de verkenners weer binnendruppelen, en brachten nog zo’n half uur bij ons door in de hal. De zeeverkenners nog iets langer, tot 12 uur, maar toen lag alles beneden de 15 jaar in bed. Het gebouw was van ons.

Pizza’s en worstenbroodjes werden gebakken en uitgedeeld, en er kwamen ook zakken chips te schransen op tafel. De muziek werd luider, evenals de kreten die uit de kelen van de diehard gamers kwamen, en het bier begon beter en beter te smaken. Er was een moment dat zelfs Judith zich aan dat ene schietspel waarvan ik de naam echt áltijd vergeet waagde, maar niet lang daarna gingen we toch over op gezellig doen in het blauwe lokaal. De sfeer werd alsmaar beter, kaarsen werden gelicht, en er werd zelfs een fles port uit de koeling gehaald. Van moeheid was nog absoluut geen sprake (Judith uitgezonderd, de arme schat had al een nacht zonder slaap doorgebracht), en er werden deals gesloten over het ontbijt: Paco zou voor mij een heerlijke hamburger met champignon bakken in de ochtend (het gehakt moest op!). Ondertussen draaide Rein verzoeknummers alsof zijn leven er vanaf hing en bleef maar drank schenken. Tot vroeg in de morgen werd gepraat over de meest bizarre dingen (ik laat de gespreksonderwerpen nog maar even buiten beschouwing) en om half 6 werd dan eens eindelijk besloten om actief te gaan doen. Over 2,5 uur moest er immers een ontbijt klaar staan voor de jeugd die wél geslapen had (stiekem wilden we zelf ook wel, maar er bestond nog twijfel of onze magen ons dat wel toestonden). Om onszelf op te frissen maakten we een boswandeling. Door het bladerdak scheen het maanlicht weekjes op ons neer, en het zorgde voor een surreële sfeer, maar we bevonden ons geloof ik toch allemaal wel in een andere dimensie op dit zekere moment. De vraag wie er wilde zitten rees weer op (hij was eerder deze avond al meerdere malen gesteld), en het geheel zorgde voor een stemming die weer eens geheel op kaas sloeg. Met de terugkeer naar het gebouw, keerde ook de lust naar een sigaret terug, wat maakte dat we met een groep van zo’n 10(?) personen buiten stonden te, ja, roken of niet te roken, en we stopten maar niet met onzin uitkramen.

Dan eindelijk, om half 8, kwam het zonlicht ons leven verblijden. Verlost van de terror genaamd slaap werd er wild het gebouw geveegd en slaapspullen werden opgeruimd zodat er plaats gemaakt kon worden voor het ontbijt. Mijn ontbijt was geweldig: Paco had zich aan zijn belofte gehouden. Binnen de kortste keren had een bord in mijn handen met een hamburger (oké, oké… brokken gehakt, maar ze deden de truc) en champignons! Nog nooit smaakte een ontbijt zo goed (het was immers met liefde bereid). Ik moet toegeven dat de koffie van eerder in de ochtend me tamelijk misselijk had gemaakt (zoals ieder jaar), maar mijn ontbijt deed de draaierigheid stillen en nu zit ik hier, achter mijn computer, met een gigantisch goed gevoel (dat zal mede door de muziek komen die uit Fa’s computer komt) en gepoetste tanden. Om me heen dansen twee malloten (J. en M.) een fantastische, opwekkende dans. Nog een paar uur en dan zit de JOTI er voor dit jaar weer op. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar; laat het aftellen maar beginnen.

Weekendkamp Spelderholt

2008-09-29T22:53:00.013+02:00

Wij (Frank, Paul, Randy, Joep en Johan) zijn afgelopen weekend naar Scouting labelterrein Spelderholt geweest in Hoenderloo. Een erg mooi naaldhout-terrein met zandverstuivingen midden in de Veluwe.

Het weer was optimaal voor een weekendje primitief kamperen. Overdag warm, tot wel 20 graden Celsius en 's nachts koelde het af tot zo'n 2 graden boven nul. Een korte broek is dan best fijn, maar een warme slaapzak is ook niet verkeerd.

Paul en Johan slapen het beste in hun hangmat en op 't Spelderholt kun je daarmee prima terecht.

In de vroege ochtenduurtjes lieten sommige buren uit het naastgelegen bungalowpark hun honden uit op het terrein. Een nieuwsgierige hond kon het niet laten om de vreemde hangende voorwerpen waarin Johan en Paul liggen te besnuffelen.

Op en rond het terrein wemelt het van de wilde dieren. Bij aankomst in het donker lopen er drie reeën voor onze auto's langs. Op het terrein hebben we een wild zwijn, nog een ree en konijnen gezien. Na 21:00 uur 's avonds zijn de bronstige edelherten in het Nationaal Park De Hoge Veluwe goed te horen. Daar zitten we dan ook vlakbij.

Niks is zo lekker als buiten eten en koken op een houtvuur. Omdat we genoeg eten bij ons hebben, hebben we lang en uitgebreid gekookt en gegeten. Vooral de geflambeerde bierkip van Paul was zeker het wachten waard.

Kip hoort goed gaar te zijn:

Iedereen heeft een goede nachtrust gehad, behalve Randy. Die meende dat Johan de hele nacht als een wild zwijn heeft liggen snurken. Johan heeft daar niks van gemerkt en zegt dat hij ook herrie heeft gehoord. Volgens hem waren het edelherten.

Geluidsfragment: Snurken?

Zaterdag hebben we een geocache gevonden. De boskabouter van Scouting Labelterrein De Vrijenberg in Loenen. Deze ligt vlakbij de hoogste waterval van Nederland.

Ook hebben we nog gefietst in Nationaal Park De Hoge Veluwe.

Voorstel afdelingslogo

2008-09-04T12:30:00.004+02:00

Het wordt tijd dat onze afdeling een eigen gezicht krijgt. Eerdere pogingen hebben nog niet veel resultaat gehad. Het laatste voorstel is gebaseerd op de bok van Boxmeer. De potloodschets is hieronder te zien:

Voeg daar de golven van het meer in Box"meer" aan toe, gebruik wat elementen van de Explorersuitstraling en de kleuren van de Nederlandse vlag:
En een vlag zou er zo uit kunnen zien:

Mail je nieuwe ideeën naar rowans@scoutingboxmeer.nl.

Hangop op de Nationale Jamboree 2008

2008-09-04T08:59:00.015+02:00

Guido, Maarten, Paul en Johan zijn deze zomer naar de Nationale Jamboree geweest. Dit is het nationale Scoutingfeestje voor Scouts en Explorers dat elke vier jaar wordt gehouden. Dit jaar op het landgoed Velder in Boxtel.

De dag van aankomst begint met regen. Tegen de tijd dat de tent is opgezet is iedereen doorweekt. Voordat het stukje van 35 vierkante meter op het subkamp Jupiter bewoonbaar is, moet er nog een zeil gespannen worden. Er moet een droge plek voor de keukenmaterialen en de Explorers zelf komen. Elke millimeter wordt benut.

Op de Nationale Jamboree zijn veel buitenlandse gasten. Landen als Rusland, Engeland, Tanzania, Denemarken, Duitsland en nog meer landen zijn aanwezig. Om kennis met elkaar te maken is besloten dat iedere groep een lokaal gerecht klaarmaakt en tijdens een buffet aanbiedt. Omdat het lokale gerecht dat we willen maken voor onze internationale gasten veel plaats inneemt, is er even geen plek voor een keuken. Voor ongeveer 150 mensen hangop maken vraagt om een heel andere constructie.

Om echte Brabantse kwaliteit hangop te kunnen garanderen hebben we permanente kwaliteitsbewaking. 24 Uur lang houdt Paul zijn meetinstrument paraat, zodat we altijd weten hoe het er bijhangt.

Na 24 uur hangen moet het laatste ingrediënt aan de hangop worden toegevoegd. Dit gebeurt op authentieke Boxmeerse wijze. Alleen deze eeuwenoude Boxmeerse techniek die op vele generaties is overgedragen garandeert de unieke smaak van Boxmeerse hangop.

Eindelijk is het dan zover en kan onze hangop, op de tweede dag van de Jamboree, bijna geserveerd worden. Een klein probleempje is het ontbreken van een pan waar alle hangop in kan. Zelfs de hangop verdelen over alle pannen is niet genoeg. Onze buren van Scouting Aalst Waalre helpen ons uit de nood met een enorme pan waar alles in past. Voor de gelukkigen valt er ook nog warme kersen bij de hangop te scoren.

Nu de hangop onder het zeil weg is, kan er eindelijk plaats worden gemaakt voor de keuken. Na het bouwen en inrichten van de kook-unit, kunnen Maarten en Guido niet snel genoeg beginnen met het schoonmaken van zoveel übercoole pionierkunde.